برگزیده‌ها


محمدرضا لطفی متولد ۱۷ دی ۱۳۲۵ و زاده شهر گرگان، نوازندهٔ برجسته و سرشناس تار، سه‌تار و ردیف‌دان، موسیقی‌دان و آهنگ ساز، همچنین پژوهشگر و مدرس موسیقی سنتی ایرانی بود. وی در بداهه‌نوازی بسیار چیره‌دست بود. لطفی در کنار تار و سه‌تار،کمانچه، دف و نی نیز می‌نواخت.

lotfi2

محمدرضا لطفی یکی از معدود نوابغ موسیقی ایران در زمینه آهنگسازی، نوازندگی و تدریس موسیقی بود که صدای گرم و گیرایی هم داشت. آهنگ های خاطره انگیز او در اوایل انقلاب از درخشان ترین آثار موسیقی انقلابی است. لطفی هم در دوران انقلاب و هم در هشت سال دفاع مقدس، با خلق سرود‌ها و نواهایی به یادماندنی با مردم همراه شد. آهنگ های اوایل انقلاب او که با نام «چاووش» معروف شدند، خیلی زود در یاد و خاطره مردم جای گرفتند. اگرچه بعدها فلان خواننده و بهمان نوازنده خواستند آنها را به نام خود مصادره کنند اما همه می دانستند که آن همه حاصل خوش ذوقی و روحیه حماسی محمدرضا لطفی است. سرودهایی چون «ای ایران، سرای امید» و «کاروان شهید» ازجمله آثار ماندگار لطفی هستند.
لطفی استادی بود که از موسیقی سنتی در برابر هجمه انواع موسیقی های مبتذل و غیراصیل پاسداری می کرد. لطفی هنرمندی بیگانه ستیز بود. در طول سالهای قبل و بعد از انقلاب اسلامی همراهی خود را با مردم حفظ کرد و همیشه از هنرمندانی که بازیچه رسانه های غربی می شدند؛ گلایه داشت.

وی چند سال پیش در گفت وگویی با ماهنامه آسمان، گفته بود: «من اصلا دوست ندارم هنرمندان‌مان تریبون خودشان را از داخل به خارج از کشور ببرند. به همین دلیل شخص من هرگز با بی‌بی‌سی مصاحبه نکرده‌ام… من حق دارم دوست نداشته باشم به عنوان یک هنرمند در صدای آمریکا و بی بی‌سی انگلستان که به عنوان دو ارگان دولتی مشغول فعالیت هستند، حرف بزنم. من حتی اگر هزار مشکل در ایران داشته باشم ترجیح نمی‌دهم هرگز در تریبون‌هایی که قصد اصلاح و کمک به مردم ایران را ندارند همصدا شوم».
روحش شاد…